marihuana

Medicinal, therapeutic and spiritual uses

of Cannabis Sativa/Indica:

Cannabis in its various forms has many different uses, ranging from the purely recreational, to meditative and introspective spiritual practices as well as medicinal and therapeutic uses. Because cannabis is a relatively mild drug, a great many applications have been explored over many thousands of years. It is clear with this drug that it's positive benefits as a medicinal and therapeutic plants cannot be separated or distinguished easily from it's purely profane recreational uses, in fact, as with other psychoactive substances that are used widely this distinction is somewhat blurred. Thus, many people who smoke cannabis have either no awareness of its 'entheogenic' properties, or are so accustomed to them that they do not recognize them as such. Many people who have smoked for a long time are unaware just how powerful an entheogen this plant can be, when it is used in the proper circumstances.

A complicating factor with regards to cannabis recognition as an entheogenic plant teacher is that of its increased potency and availability. While the increased potency due to cultivation methods also increases the cannabis 'high' this does not automatically translate into a better, healthier or more wholesome 'experience' for users. Coupled with the relaxation of drug laws and the increased availability of cannabis worldwide, a wider range of people are smoking than ever before, leading also to an increase in the numbers of so-called 'problematic' smokers. The tendency amongst policy makers to blame the plant and towards the medicalization of psychiatric disorders means that there is a growing trend towards blaming the plant for causing these disorders, but like early associations of LSD with psychiatric disorders, Western science and psychiatry are in denial about the mechanism relating the one to the other. This has lead to some bizarre situations;

The pharmaceutical industry has been commissioned to research and produce pharmaceutically pure medicines based on cannabis. This response to a growing outcry about the hypocrisy of denying cancer patients and AIDS victims the one medicine that really alleviates their symptoms is typical of the hypocrisy of our present moral distinctions. Interestingly, these chemically pure cannabis based medicines are less effective than the simple smoked home-grown variety. There are various reasons why this may be so, ranging from chemistry, to personal preferences. It is obvious however, that the synthesis of active drugs from natural organic materials, opium and heroin from papaver somniferum, or cocaine from erythroxylum coca, has a problematic history. The 'processing' of such substances increases certain desirable qualities, but in the process, the relationship to subtler 'entheogenic' qualities is frequently replaced with commercial interest and the desire for intoxication.

The rest of the articles on this page explore the entheogenic properties of cannabis and attempt to explain how these properties might be related to the plants medicinal and therapeutic benefits. I will begin with a personal account:

When I was fourteen I demanded to be sent to the Hague Montessori Lyceum. The students at this school were middle class and I believed I might find relief from the constant bullying I had been subjected to at the American high school, where my views on the Vietnam War made me a popular target, and more working class Dutch schools where my long hair stood out. My reluctance to attend school was made worse by painful migraines that could last for weeks. But I was secretly attracted to the Montessori school because it had gained notoriety as a place where cool students smoked cannabis. Within two weeks of starting school, I smoked my first joint during break. My migraines disappeared, and never came back. When I smoked hash alone at home, my fantasy became very active and I visualized a lot. (Curiously this propensity to enhance visualization diminishes with time, as do the giggles that cannabis initially causes). I learned to relax. Although I learned very little at school from then on, I am convinced that cannabis helped me to adapt during a difficult phase of my life, and there is no doubt in my mind that it has many beneficial qualities. I can see how it might disrupt the interest or capacity to study, but for the reasons given above I am unwilling to condemn recreational cannabis use offhand, and I certainly do not believe it is as disruptive as alcohol. Curiously the only subjects that cannabis appeared to stimulate my interest in were drawing and handicrafts and I later went on to get a bachelors degree in graphic arts. Cannabis allowed me to explore my own creativity and intuition at a time when I might have opted for a more conventional career, but I am happy with the choice I made. I sincerely believe any other choice would have been disastrous psychologically.

Santa Maria:

Although the use of cannabis is officially discouraged by many of the Brazilian ayahuasca Churches,its use is endemic in Brazil, where it is known as maconha. Because of cannabis legal status as a drug, the Brazilian churches are in a bind with respect to members use of the plant. Nonetheless, the Santo Daime are known to have officially 'consecrated' the plant as an entheogenic plant teacher, referred to in hymnals as Santa Maria and associated for various reasons with the Virgin Mary. Thus, although the Santo Daime officially distance themselves from the use of cannabis, the smoking of cannabis is frequently integral in Daime rituals, although it usually takes place on an individual basis, outside the Church. However, despite a fondness for the plant, and a recognition of its entheogenic and healing qualities, there is an ongoing discussion amongst members of the Daime community about the proper 'attitude' towards the use of the plant. The recreational use of cannabis is seen in this context as contrary to and detracting from its use in a spiritual context. The churches thus find themselves in much the same bind as authorities, unable to properly define the difference between the one and the other, and in any case unable to enforce discipline.

The association of sacramentally used cannabis with the Virgin Mary is certainly due to the preference for the more potent female plants, but specific psychoactive qualities lend emphasis to this association. Cannabis can alleviate vomiting and pain, as well as bringing comfort to those in the throws of depression or sorrow, and it is therefore associated with the forgiveness and comfort of the Virgin Mary. In addition its feminine nature are considered by members of the Santo Daime commensurate with the 'sacred feminine' in nature. Typically, Latin American Catholicism possesses a very strong representation of this femininity, where protestantism and judaism have all but eradicated femininity from any role in spirituality and mysticism. Thus the Virgin Mary is in many respects the female counterpart complementing the patriarchal creator.

The effects of cannabis, augmented when used in conjunction with ayahuasca, produce at first a kind of blurring of the sense, which some may find unpleasant. As the peak effects subside they are replaced by relaxation and a greatly enhanced sensual acuteness, which is especially noted in the enjoyment of music, sound and sometimes in movement. Cannabis is experienced as complementary to ayahuasca, increasing the effects, but also altering them in ways that many people experience as pleasant. At the same time, the playfulness and diffusing effects of cannabis can lead either to a loss of focus, resulting in forms of trance or possession, or in some cases to the emergence of unconscious material, thus precipitating psychotic episodes. If properly managed, as in the context of a well organized and intentional ceremonial use, cannabis can be a valuable asset. However, it is clear that the recreational use of cannabis can produce similar effects, which when left unmediated can precipitate mental problems.

Cannabis and the female line:

Medicinaal gebruik van Cannabis Sativa:

Bij mijn vader van 62 werd recentelijk milt kanker ontdekt. Dit, nadat hij bijna een jaar lang met stevige pijnklachten te kampen had. Voor deze klachten bezocht hij zijn huisarts, en een Uroloog van het Medisch Centrum Haaglanden. De Uroloog heeft mijn vaders klachten bekeken, een onderzoek naar zijn nieren ingesteld, en toen dit onderzoek niets uitwees, hem naar huis gestuurd. De klachten hielden echter aan, zodat mijn vader in Peru, waar hij drie maanden per jaar bij zijn vriendin doorbrengt bezweek, en nogmaals een hele serie dure onderzoeken onderging. Uiteindelijk onderbrak hij zijn reis, en keerde naar Nederland terug, alwaar hij op aanwijzingen van het ziekenfonds nogmaals een onderzoek liet doen. Er werden fotoʼs bekeken van zijn nieren, en men constateerde dat de vermoedde nierstenen niet bestonden. Door de concentratie op zijn nieren, heeft men over het hoofd gezien om andere organen te bekijken. Op een dag zakte mijn vader in elkaar, toevallig op het moment dat ik met mijn vriendin in de tuin aan het werk was. Ik keek hem aan, hij was helemaal geel van de pijn. Ik belde een ambulance, en mijn vriendin reisde mee naar het ziekenhuis. Eindelijk werden de klachten vanuit een andere mogelijkheid onderzocht. Röntgenfoto’s wezen uit dat mijn vaders milt extreem vergroot was, en na enkele weefselonderzoeken werd besloten een sleutelgat operatie te doen, om de milt te verwijderen, er waren namelijk kanker cellen aangetroffen (het schijnt dat je zonder milt kunt leven, alleen de vatbaarheid voor infecties is vele malen groter. Wat wij echter ook hebben ontdekt, is dat een milt verwijdering een aanzienlijke verandering van emotionele beleving teweeg brengt, iets dat in de moderne medische wetenschap nauwelijks erkenning vindt, hoewel er bijvoorbeeld in de Engelse spreektaal een uitdrukking voor bestaat, n.l. splenettic (afk. Spleen)). De milt werd operatief verwijderd, waarbij men ontdekte dat de vergroting reeds tot twee kilo was gegaan (de maat van een rugby bal) Daarna is overgegaan tot een nabehandeling met een Chemo-kuur, dit vanwege de kans dat de kanker cellen zich via het Lymfe stelsel zouden kunnen verspreiden. Voor het grootste gedeelte van de afgelopen maanden heeft mijn vader zich uitstekend kunnen verweren tegen de aanslagen op zijn lichaam, die de toediening van allerlei moderne medicamenten veroorzaken. (theoretisch moeten deze medicamenten ervoor zorgen dat de kanker cellen zich niet kunnen delen, helaas moeten ook gezonde cellen het daarbij ontgelden, met als gevolg dat er een delicate balans ontstaat tussen het doden van ongewenste cellen, en het in leven houden van de patiënt)

De behandelende Uroloog werd door mijn vader aangesproken op zijn nalatigheid, dat ten eerste heeft geleid tot een uitstel van een jaar of meer voordat de ware oorzaak van de pijn kon worden achterhaald, en ten tweede ertoe heeft geleid dat de kanker zich heeft kunnen uitspreiden. Uiteraard is het soms uitermate moeilijk om een diagnose te stellen, maar waar wij ons over blijven verbazen is dat deze internist nagelaten heeft in de pijn klachten een aanleiding te zien, om mijn vader door te verwijzen toen hij zelf niets kon ontdekken in zijn specialistische gebied!

De ervaring van mijn vaders ziekte is een onthulling voor onze familie geweest: ten eerste de verwarring en misverstanden die ontstaan bij de confrontatie met een ziekte die we niet goed begrijpen, en waarvan we weten dat het terminaal kan zijn, ten tweede de keuzes, om reguliere maatregelen te nemen, of om alternatieve geneeswijzen te betrekken, ten derde, de zorg voor onze vader, waarmee zich onmiddellijk de vraag voordoet, moeten wij ons ook mengen in de vele vragen rond de medische besluiten die worden genomen, ons op de hoogte stellen van alles omtrent de medicijnen, internet raadplegen, meegaan naar consulten, en hem bijstaan bij ziekenhuis verblijf etc.? Een patiënt met een ernstige aandoening wordt vrij snel overspoeld met een teveel aan informatie en keuzes, en de hulp die anderen hem proberen te geven kan de verwarring en gevoel van hulpeloosheid soms erger maken. Overigens is mijn vader weerbaar genoeg om zijn eigen onderzoek te doen op het internet, hetgeen hem in elk geval duidelijkere informatie brochures opleverde dan die door de Medisch Centrum Haaglanden worden verstrekt bij de Chemo-kuur. Adviezen voor familie en verzorgers van Chemo-kuur patiënten ontbreekt in zijn geheel! Naarmate de zorg voor de patiënt dankzij een verbeterde Chemo-kuur zich meer naar het thuisfront verplaatst, wordt de verantwoording van familie en verzorgers groter, goede voorlichting is van levensbelang. Wat te denken van bijvoorbeeld de noodzaak om dieet, lichaamsbeweging, en geestelijke steun voor het genezings proces? Eerlijk gezegd, voelt de gehele ondersteuning voor patiënt en familie aan alsof het gaat om een verkoudheid, de Chemo-kuur moet het werk doen, en voor de rest moet iedereen maar vertrouwen hebben. Ik sta paf van deze laissez faire houding. Hebben de oncologische teams dan misschien eindelijk door dat een behandeling met Chemo-kuur statistisch gezien net zoveel kans van slagen heeft als geen behandeling, en is men daarom zo apathisch? En hoe zit het dan met pijnbestrijding, waarom wordt er dan zo verschrikkelijk beknibbeld op pijnstillers zoals Tramadol, terwijl men de patiënt zo aan zijn lot overlaat? Mijn vader heeft meerdere malen moeten vragen om een nieuw recept voor Tramadol, dit soms s’weekends en s’nachts, als apotheken dicht zijn, en artsen onbereikbaar!

De zaken worden er niet eenvoudiger op door de huidige staat van ons medische zorg. Ik doel hiermee op het feit dat ziekenhuizen merkbaar te kampen hebben met allerlei ongemakken die thuishoren in een vorige eeuw, niet in het jaar 2004. Zo wordt mijn vader regelmatig naar huis gestuurd met recepten aangezien deze bij apotheken moeten worden gehaald, en niet in het ziekenhuis zelf kunnen worden verstrekt. Dat is een extra belasting, want als hij te ziek is om zelf medicijnen te halen, moet de familie inspringen. Er is in het Medisch Centrum Haaglanden een apotheek, maar aangezien mijn vader in noodgevallen pijn aanvalen krijgt, moeten medicijnen soms midden in de nacht worden gehaald, wanneer de apotheek van het betreffende ziekenhuis gesloten is! Hij wordt dan verwezen naar het Bronovo, een tien kilometer verderop gelegen ziekenhuis met een nacht apotheek. Afgezien van deze ongemak, en de kosten die dit meebrengt als hij met de Taxi zijn medicamenten moet halen, is het tekenend dat hij na zijn milt operatie, met een recept voor Paracetamol naar huis werd gestuurd, i.p.v. de opiaat Tramadol, de enige pijnstiller die echt lijkt te werken. Dat er een recept voor Paracetamol werd voorgeschreven was volgens de apotheker waar ik om vier uur s’nachts kwam volstrekte onzin, het middel is goedkoper als je het zelf bij de Aldi haalt, en trouwens, Paracetamol hebben we toch allemaal al thuis in de medicijn kast?

Naast het ongemak van het zelf moeten ophalen van medicamenten, waardoor ook de administratie van zijn medicamenten, voor zijn ziekenfonds, onder zijn eigen verantwoordelijkheid valt, en wij vaak geld moeten voorschieten, tot het ziekenfonds uitbetaalt, (bedragen van enkele honderden euroʼs zijn niet ongewoon) is er een hoop andere administratieve rompslomp dat gewoon volkomen overbodig is, en met een eenvoudige link van computerbestanden en een data card zoals een credit card zou kunnen worden opgelost.

Het bovenstaande is alleen maar een inleiding tot een klacht die ik heb over de medicijnen die worden voorgeschreven en de enorme geldverspilling die er bestaat in een overbelast medisch systeem.

Een paar nachten geleden werd ik gewekt door mijn vader. Hij had een pijn aanval, en had een ambulance gebeld, om hem naar het ziekenhuis te brengen. De tijd was 11:30, zijn vriendin was erbij en hij had zijn mobiele telefoon op zak, er was weinig dat ik voor hem doen kon, dus ik vroeg hem om mij te bellen als hij iets meer wist. We hebben al een aantal van deze alarms meegemaakt, en hij is meermaals onderzocht, dus ik maak mij geen zorgen over de pijn als aanwijzing van iets kritieks, maar het is een serieuze pijn en mijn vader heeft pijnstillers nodig. Om 5:30 sʼmorgens ging de telefoon. Mijn vader was naar huis gestuurd, met een recept voor pijnstillers, en wel time-released Tramadol, dat niet onmiddellijk werkt. Hij heeft de hele nacht bij de EHBO doorgebracht, en toen de pijn s’morgens vroeg nog niet weg was, vroeg hij mij om de stad te doorkruisen naar het Bronovo ziekenhuis, om aldaar bij de nacht apotheek medicijnen te halen. Terwijl ik mij aankleedde greep ik intuïtief naar een pakketje Marihuana dat ik van een vriendin heb gekregen, en stopte het in mijn zak. Eenmaal bij mijn vader aangekomen, overhandigde ik hem het pakketje en gaf hem de instructie om het te roken, ondertussen ging ik op pad voor de Tramadol.

Ongeveer 45 minuten later stond ik weer bij mijn vader in de woonkamer. Hij keek bedeesd. “de pijn is weg” zei hij met een ontspannen gelaatsuitdrukking. (zijn vriendin keek ook bedeesd (!) Allicht begint U nu te voelen waar ik heen wil met dit schrijven?

De wiet die ik mijn vader heb gegeven is afkomstig van een vriendin. Deze vrouw werkt met Ibogaine, een extract uit de Afrikaanse plant Tabernanthe Iboga. Het middel staat bekend als een van de snelste afkik methodes, het kan een dertigjarige verslaving aan Heroïne over een periode van drie dagen en nachten geheel doen verdwijnen. Het middel, afkomstig van de Ewe, een pygmee stam uit het oerwoud van Gabon, wordt sinds een aantal jaren populair in dat land, vanwege de overspoeling van de arme wijken met goedkope Heroïne uit Nigeria. In derde wereld landen is geen dure therapie voorhanden, het afkik traject bestaat daar niet. De criminaliteit en vernietiging van cultuur en maatschappij die goedkope Heroïne met zich meebrengt is een ramp. De Iboga, die in Gabon in religieuze ceremonieën wordt verstrekt, is een inheems middel dat werkt. S, mijn vriendin die ik voorlopig liever anoniem houd, werkt met een extract, en heeft ruim honderdvijftig verslaafden thuis over de vloer gehad, om ze te helpen afkicken. Dit werk wordt niet vergoed, tenzij de familie van de verslaafde een deel van haar kosten kunnen vergoeden. Het werk is intensief, want S heeft ook nog 5 kinderen, en een vriend die ernstig ziek is.

S heeft naast het werk met Iboga, een interessante verzameling Cannabis planten gehad, totdat de politie een inval deden bij haar, en deze grote variëteit in beslag nam, ondanks dat het voor een ieder duidelijk zichtbaar was dat de planten niet voor de commerciële teelt bestemd konden zijn. O.a. blijkt dit, uit het feit dat de planten vol waren met zaadjes, iets dat in de handel niet getolereerd wordt (zaadjes kunnen n.l. niet worden gerookt, en vergroten het gewicht van het middel) De planten waren voor eigen gebruik, en bestemd voor proeven, om te bekijken welke soort het beste werkt tegen afkik verschijnselen, als pijnstiller, slaapmiddel, eetlust opwekker, voor behandeling van oogziekten etc. Het blijkt namelijk dat de commerciële kweek van wiet zo gericht is geweest op THC gehalte (Tetra hydro-cannabinol, een van de actieve bestanddelen van Cannabis) dat men volledig over het hoofd heeft gezien dat de plant naast THC andere kwaliteiten bezit, en ander chemische verbindingen bevat! Deze fout wordt mijns inziens nu herhaald in pogingen van de regerings laboratoria om wiet te kweken voor medische verstrekking. Een fout uit de commerciële handel, is overgenomen door de medische laboranten van de overheid, die met hele dure onderzoeken in beveiligde laboratoria, op geldverslindende wijze zijn begonnen bij het jaar nul van de Cannabis teelt, zonder enige oog voor de duizenden jaren oude cultuur van cannabis gebruik en teelt, of voor de miljoenen gebruikers wereldwijd en hun ervaringen. Het is uiteraard een overwinning dat Cannabis nu eindelijk erkenning vindt als medicijn, iets dat ieder gebruiker al wist, ondertussen is door het verbod op de teelt een ondergrondse illegale industrie ontstaan die de THC gehalte van “binnen wiet” danig omhoog heeft gekweekt, dat zorg instellingen nu te kampen hebben met jongeren die verslavingsverschijnselen en psychische problemen hebben door Cannabis gebruik. Dit was vermoedelijk nooit gebeurd als het legaal zou zijn om net zoveel te kweken als dat je wilt, thuis in je eigen tuin. De handel in iets dat iedereen zelf kan kweken is nooit zo lucratief.

Om terug te komen op mijn vaders verhaal: we hebben hem nu voorzien van een Vaporizer, dat is een apparaat dat al enkele jaren op de markt verkrijgbaar is, o.a. via het internet. Het apparaat verdampt de THC in cannabis, zodat het geïnhaleerd kan worden zonder rook of ander vervuiling in de longen te krijgen. Deze methode is zeer geschikt voor mensen die ziek zijn, of gevoelige longen hebben. Het middel werkt als eetlust opwekker (nadat mijn vader het getest had, meldde hij dat hij honger had, en genoot zichtbaar van zijn eten, zijn smaak vermogen was n.l. aangetast door de Chemo-kuur) Bovendien heeft hij nu een goedkope en effectieve, niet verslavende pijnstiller bij de hand. Deze vorm van Cannabis is bovendien gemakkelijk te doseren. De regering verstrekt medische wiet in zetpil vorm of als druppels, en dan is er toch altijd het gevaar van overdosering, want eenmaal in het lichaam opgenomen kan het middel niet langer worden verwijderd! Dit is een van de redenen waarom Hasj cake (spacecake) nog altijd op de opium lijst staat, terwijl Cannabis verder als softdrug geldt.

Het onofficiële onderzoek binnen kringen van gebruikers gaat gestaag door. Cannabis werkt niet alleen als medicijn, het beïnvloedt ook wel degelijk het bewustzijn, en kan ook als psychedelica worden gebruikt. Deze eigenschappen geven het een bijzondere kracht, het kan namelijk gebruikt worden om het verband tussen psyche en lichamelijke klachten te onderzoeken. De werking van Marihuana is echter zo gemakkelijk te doseren, en het heeft over het algemeen zo een ontspannende werking, dat de onderzoek van de eigen geest, dingen zoals lichamelijke pijn, herinneringen, ademhalingsoefeningen, de invloed van muziek op stemming etc., met het grootste gemak geschieden! Het werk dat mijn vriendin S met Iboga doet (Iboga is ook een psychedelicum) is van groot belang. Haar onderzoek dat kenmerkend is voor een nieuwe vorm van therapie, zonder officiële erkenning maar vergelijkbaar met het Sjamanisme uit inheems culturen is gericht op het ondersteunen van genezings processen bij verslaving. Haar werk met Iboga toont zichtbare resultaten, mensen die hun jarenlange verslaving in korte tijd en voor relatief weinig geld kunnen onderbreken. Iboga is zelfs een ondergrondse leven gaan leiden als verslaafden zelfhulp middel, waarbij ex-verslaafden hun vrienden ondersteunen, zonder de aanwezigheid van een therapeut.

S heeft te weinig middelen om gedurende de maanden na de behandeling voor een goed traject te kunnen zorgen, zodat de patiënt een nieuw leven kan opbouwen, werk kan vinden, en misschien in therapie kan. Het Jellinek en andere verslavingszorg instellingen weigeren wat dan ook te maken te hebben met afkikken met Iboga. Afgezien van een wantrouwen tegen de hulp en steun van een middel dat de verslaving onderbreekt, is men wantrouwig omdat men de werking van dergelijke middelen niet goed begrijpt, de samenwerking van psychische indrukken die het psychedelicum brengt, en de chemische werking die de opname van opiaten beïnvloedt, waardoor de afkik verschijnselen vrijwel geheel verdwijnen vertrouwt men niet, en allicht speelt hier toch een calvinistische gedachten gang hierin een rol, namelijk dat de verslaafde zonder moeite te doen van zijn/haar verschijnselen af zou komen, en dat daarmee de motivatie om af te kikken op een of ander wijze niet aanwezig hoeft te zijn. (!) Verslaving kan worden beschouwd als een ziekte, er wordt zelf de laatste jaren gesproken over de genetische aanleg voor verslaving, en Iboga is een geneesmiddel voor verslaving. Als de verslaving over is, kan de patiënt beginnen aan ander therapieën, het is dan ook zeer jammer dat het werk dat S doet geen ondersteuning vindt binnen de reguliere verslavingszorg, het traject dat deze instellingen volgen, vanaf methadon verstrekking tot arbeidsvoorziening is zeer kostbaar. Waarom zouden verslaafden die Iboga hebben gebruikt niet kunnen invallen in het traject, en direct therapie en/of arbeidsbemiddeling kunnen vinden, i.p.v. bij de aller laagste trede te moeten beginnen? Waarom zouden verslaafden eerst methadon moeten nemen, een middel dat vele malen verslavender is dan Heroïne (ontwikkeld in de jaren ʼ40 in Nazi Duitsland, en toentertijd Adolphine genoemd (!)

Om terug te komen op het mediwiet verhaal: weet er iemand wat er door de regering jaarlijks aan geld wordt gestopt in dit onderzoek? Want in mijn opinie is dit allemaal totaal overbodige geldverspilling. Het geld dat nu gebruikt wordt om een onderzoek te doen naar eigenschappen van planten die door miljoenen mensen wereldwijd reeds erkend worden, waarvan alle eigenschappen reeds bekend zijn, zou dit geld niet beter kunnen worden gestopt in ons armoedige medische bestel? Wie een medicinale dosis Cannabis zoekt: de koffie shop om de hoek heeft beter spul dan de regering, en de prijs is laag. Wie over een langere periode Cannabis wil gebruiken en niet meteen plat wil gaan door de krachtige binnen-wiet die in koffieshops wordt verkocht, kan zaadjes kopen, en in zijn achtertuin zelf kweken, de planten doen het uitermate goed in Nederland, en zijn goed voor de aarde! Met twee of drie planten heb je genoeg wiet in huis voor persoonlijk gebruik gedurende een jaar.

Tot slot: de familie, vrienden en verzorgers van kankerpatiënten krijgen in de komende jaren met een vergrote verantwoordelijkheid te maken, naarmate onze live heer Balkenende en zijn cohorten het medische systeem verder privatiseren en naar god helpen. (de buikriemen aanhalen wordt dit genoemd maar ik moet meer aan “ samen voor ons eigen” denken) Aangezien deze hulpvorm een geheel andere karakter heeft, is met name het belang van de psychische opvang van de patiënt een taak die wij als verzorgers inderdaad beter kunnen dan een medische instelling. Daarbij gelden een aantal vuistregels:

a)Het welzijn en met name de comfort van een patiënt is van groot belang, ik doel hiermee op de kwaliteit van zijn leven, niet op toekomstverwachtingen. Alles dat hierbij kan helpen om pijn te verzachten, om het mogelijk te maken dat de patiënt goed kan functioneren, dat hij/zij vrienden en liefde om zich heen heeft is van groot belang. Het is ook heel belangrijk dat patiënten gebruik kunnen maken van de ziekte, en alles wat het met zich meebrengt om positieve transformaties in zijn/haar leven teweeg te brengen. Deze mogelijkheid wordt in de hightech behandeling die de medische zorg kenmerkt volledig over het hoofd gezien, het is namelijk heel goed mogelijk om een ernstige ziekte te gebruiken als aanleiding om relaties te verbeteren, eerlijke en diepzinnige gesprekken over het sterven te hebben enzovoorts. Als de mensen in de omgeving van de patiënt niet open staan voor deze mogelijkheden en hem/haar niet de kans gunnen om angsten, en negatieve gevoelens uit de weg te ruimen, dan spelen deze gevoelens een grote rol in het genezings- of stervensproces. Het is reeds jaren bekend dat een positieve en opgeluchte houding pijn aanzienlijk vermindert! Ontspanning maakt het mogelijk dat ongeacht het ziekte verloop van de patiënt een fijne en diepe beleving ontstaat, die het leven van een terminale patiënt de moeite waard kan maken.
b) De toepassing van alternatieve geneeswijzen is de laatste jaren in een kwaad daglicht komen te staan, onder andere door een rechtszaak tegen een bekende homeopaat, die in zijn arrogantie volharde om een patiënt een reguliere behandeling af te raden. De patiënte was echter de vrouw van een bekende parlementariër, en het geval bereikte de Nederlandse dagbladen. Desondanks worden er door de hopeloosheid bij kanker jaarlijks duizenden alternatieve genezers geraadpleegd. Er heerst in het westen een groot wantrouwen tegen de beweerde kwaliteiten van de reguliere medische zorg, die net zoals de alternatieve zorg soms oneerlijk is over de statistische kansen op genezing. Wat vooral duidelijk is, is dat beide geneeswijzen werkzaam zijn in een geheel eigen gebied. Je zou bijvoorbeeld kunnen stellen dat de westerse medicijnen, die bij een Chemo-kuur worden toegediend symptomen bestrijden, door de kanker cellen aan te pakken, terwijl een alternatieve middel misschien gericht is op de psychische oorzaak van een immuniteitsprobleem. Wanneer verzorgers van een ernstig zieke deze overladen met adviezen en hun eigen overtuigingen over de ziekte, wordt de patiënt vaak overweldigd. Het geloof dat er een verband bestaat tussen psychische klachten en kanker is zo geworteld bij sommige mensen dat het tot schuldgevoelens kan leiden. Hiermee is de patiënt bepaald niet gebaat. Ook het aanbod van alternatieven leidt tot het gevoel dat men keuzes moet maken, en dat als de keuzes onjuist zijn, het eigen schuld is! Ik raad verzorgers aan, zich vooral te richten op het hier en nu, de welzijn, van de patiënt, zijn behoefte aan gezelschap, een luisterend oor, activiteit en een positieve ongecompliceerd zijn. Dit betekent niet dat we geen therapieën, huis tuin en keuken middeltjes zouden moeten aandragen: het betekent alleen dat we rekening moeten houden met de mogelijkheid dat de patiënt uiteindelijk ondanks alle zorg zal overlijden, en dat we daarbij realistische prioriteiten stellen, pijnbestrijding, psychische ondersteuning voor angst, schuldgevoelens, eenzaamheid, depressie etc.

Tot het arsenaal van huis tuin en keuken middeltjes dat volgens bijna alle verkrijgbare informatie volkomen veilig en effectief is, behoort de Marihuana, wiet, hennep, Cannabis Sativa. Het middel spreekt alle bovengenoemde “symptomen” aan, en heeft een gunstige medische werking, met allicht, volgens sommige wetenschappelijke bronnen een tumor bestrijdende werking! Er is bijna geen enkele medicijn die gebruik van Cannabis niet zou verdragen, maar wees voorzichtig, cannabis heeft zoals ik al zei een psychedelische werking, die op een klein groepje mensen een negatieve invloed kan hebben. Gebruik het, maar gebruik het voorzichtig.

Daniel Waterman 2005